1 lutego Król wyjechał z Poznania i przyjęty został w Kórniku przez pana tego miasta Stanisława hrabiego Górkę na zamku, z ogromnym i prawie królewskim przepychem, tak że nie brakło niczego do świetności, wystawy i okazałości przyjęcia. Sami Francuzi z niezmiernym podziwem wychwalali ten zbytkowny przepych, jakiego nigdzie przedtem nie oglądali. Byłoć tam niezmierne mnóstwo potraw wszelkiego rodzaju, obfitość wina i napojów, otworem stały pełne spichrze i piwnice, a każden dniem i nocą brał z nich co i ile się podobało. Król otrzymał w darze śliczne rasowe konie, futra z bardzo cennych lisów moskiewskich i inne rzeczy.
Strzelano z dział gęsto i dawano inne różne widowiska.
Świętosław Orzelski (1549-1598) w "Bezkrólewia ksiąg ośmioro" o wizycie króla Henryka Walezego w Kórniku.
Jeśli odwiedziłeś(aś) już ten zamek/dwór obronny, oceń go!
Jeśli podoba Ci się ta strona, wesprzyj ją w Google!
órnik to jeden z tych zamków, które trzeba zobaczyć obowiązkowo, szczególnie że w Wielkopolsce nie ma ich zbyt wiele. Obiekt stoi na terenie nizinnym przy Jeziorze Kórnickim i jest otoczony wciąż nawodnioną fosą.
Prezentuje się niezwykle interesująco, choć widać że przydałby mu się remont elewacji. W smukłej sylwetce budowli odnajdziemy bogactwo różnych elementów architektonicznych jak wieże, wieżyczki, ryzality, logie, wykusze, strzelnice i wiele dekoracyjnych detali. Obiekt zarządzany od ponad pół wieku przez Polską Akademię Nauk, oddany jest do zwiedzania standardowo bez przewodnika. Sporą jego część zajmuje słynna biblioteka założona przez Tytusa Działyńskiego, mająca również filię w pałacu Działyńskich w Poznaniu.
Kto odwiedził wcześniej Gołuchów nie może nie zauważyć bliźniaczych podobieństw obu miejsc. I tu i tu w XIX wieku ród Działyńskich nadał rezydencjom nowy charakter, obie budowle otaczały ogrody i park z egzotycznymi uprawami, które z czasem przerodziły się w arboreta, w obu zamkach urządzone są wspaniałe muzea wnętrz, a niedaleko od nich znajduje się jezioro z kąpieliskiem.
Biblioteka zamkowa
Założona przez Tytusa Działyńskiego biblioteka jest stale powiększana i liczy obecnie ponad 350 tys woluminów. Najcenniejsze w zbiorach są dzieła istniejące tylko w 1 egzemplarzu jak np. średniowieczny "Ars Moriendi", "Szachy" Jana Kochanowskiego, "Żywot Józefa" Mikołaja Reya.
Sporo miejsca zajmują rękopisy, z których najstarszy pochodzi z Francji z przełomu IX/X wieku. Z polskich dzieł wymienić należy rękopisy Mickiewicza, Słowackiego, Norwida. odpisy kronik Kadłubka (XV w.) i Długosza (XVI w.) oraz zbiór odpisów wszystkich pism z kancelarii króla Zygmunta Augusta. W Kórniku znajduje się też największa ilość dokumentów dotyczących wojen polsko-krzyżackich. Te jak inne materiały były sukcesywnie publikowane przez Działyńskich oraz Zamoyskich i nadal są wydawane przez PAN w ilości w sumie grubo ponad 1000 tytułów
|
Niestety w Kórniku razi obecne usytuowanie zamku, spowodowane skandalicznym poprowadzeniem szosy tuż przy fosie, między zamkiem a jeziorem. Przy okazji zniszczono też dawny dziedziniec. Tak więc, o ile w Gołuchowie wszystkie budowle zamkowe są integralną częścią parku, to w Kórniku stojący tuż przy drodze zamek został z niego wydzielony (osobne wejście i bilety) a oficyny de facto leżą już poza obszarem całego założenia.
Na przestrzeni wieków kórnicka warownia czterokrotnie zmieniała swe oblicze. Najpierw był to niewielki średniowieczny zamek z donżonem i budynkami mieszkalnymi, potem rozbudowany w renesansową rezydencję obronną do maksimum wykorzystującą przestrzeń ograniczoną przez fosą. Dwa równolegle leżące skrzydła mieszkalne połączono wtedy dachem likwidując w ten sposób otwarty dziedziniec (vide rekonstrukcje). W XVIII wieku zamek zyskał zupełnie nowy wygląd barokowego pałacu. Dużej zmianie uległa elewacja frontowa (północna) z 2 ryzalitami połączonymi budynkiem z tarasem. Założenie wzbogaciło się o oficyny i wspaniałe ogrody francuskie. Ostatnia przebudowa z XIX wieku nadała zamkowi charakter romantycznej rezydencji w stylu gotyku angielskiego z elementami orientalnymi, otoczonego parkiem krajobrazowym w stylu angielskim. Istnienie średniowiecznego donżonu, zachowanego już w XVIII wieku tylko w przyziemiu zaakcentowano wysoką ceglaną basztą kontrastująca czerwonym kolorem z jasnym tynkiem reszty zamku. Elewacja ogrodowa - południowa zyskała monumentalny charakter dzięki 3 wysokim ryzalitom z wieżyczkami. Całość podwyższono o drugie piętro i zwieńczono krenelażem. Z wyjątkiem dobudówki ("babińca) przed wejściem, którą rozebrano ze względu na zły stan, zamek nie zmienił swego wyglądu do dzisiaj.
Dom noblistki
W jednej z oficyn folwarcznych niedaleko zamku kórnickiego w 1923 r. urodziła się nasza laureatka nagrody Nobla Wisława Szymborska. Jej ojciec pracował dla Władysława Zamoyskiego, który tuż przed urodzeniem pisarki uczynił go zarządcą dóbr kórnickich. Szymborska nie mogła jednak niczego z Kórnika zapamiętać, bowiem jeszcze przed ukończeniem pierwszego roku życia, cała rodzina przeniosła się do Torunia, a potem Krakowa (gdzie sławiła Józefa Stalina i PZPR). Dom Szymborskich wciąż istnieje pośród zabudowań folwarcznych na tzw. Prowencie.
|
Wejście prowadzi od północy przez ceglany most. Zwiedzanie wnętrz zaczyna się od sieni, gdzie kupuje się bilety. Na prawo mamy Pokój Władysława Zamoyskiego. Wcześniej mieszkał tu także Jan Działyński. Najcenniejszym wyposażeniem jest szafa gdańska z XVII w. ale warto też zwrócić uwagę na obraz nad stojakiem na mapy - to "Zwiastowanie" z 1529 r. z klęczącym Łukaszem Górką, panem zamku z pocz. XVI w. Kolejna komnata to Pokój Generałowej zamieszkiwany przez różne kobiety - od Teofilii Działyńskiej, przez Celinę z Zamoyskich Działyńską do jej córki Jadwigi, żony generała Władysława Zamoyskiego i matki także Władysława, ostatniego właściciela zamku. Znajdują się tu cenne XVII i XVIII-wieczne meble oraz rodzinne pamiątki Celiny. Dalej mamy Salon czyli salę reprezentacyjną ze złoconą sztukaterią na suficie i imponującymi drewnianymi portalami. Następna jest Czarna Sala. Nazwa postała od czarnej posadzki, dziś zamienionej na biało-czarną. Pokój ten powstał z dawnej sieni zamku barokowego. Sala Jadalna zwana też herbową wyróżnia się pięknym drewnianym stropem z ponad 70 herbami rycerstwa polskiego.
Kolejna komnata to Pokój Marii Zamoyskiej. Również tutaj mieszkały kobiety - najpierw Izabella żona Jana Działyńskiego, potem Maria - siostra Władysława Zamoyskiego. Ciekawym pomysłem Tytusa Działyńskiego było ozdobienie sufitu motywami orientalnymi i napisem "Nie ma zwycięzcy ponad Allacha". Miał to być wyraz sympatii dla Turcji, która jako jedyna nie uznała rozbiorów Polski. Idąc na piętro wchodzimy do najoryginalniejszej części zamku - Sali Mauretańskiej. Powstała ona z połączenia 3 komnat. Przeznaczona pierwotnie na bibliotekę przez Tytusa Działyńskiego zamieniona została przez jego syna Jana na salę muzealną z pamiątkami narodowymi (tak jest do dzisiaj). Dzięki motywom mauretańskim z białym portykiem kolumnowym sala ma naśladować rezydencję arabską.
W zamkniętej galerii na piętrze znajdują się najstarsze zbiory biblioteczne.
Komnatowe anegdoty
Salon zwany był przez Władysława Zamoyskiego "pokojem skazańców", ponieważ większość wiszących w nim portretów rodzinnych przedstawiała osoby skazane za udział w różnych powstaniach narodowych. Natomiast obecność pustego kasetonu na suficie sali herbowej Tytus Działyński wyjaśniał potrzebą posiadania wolnego miejsca na wypadek gdyby trzeba było domalować brakujący herb odwiedzającego zamek gościa.
|
To najważniejsze pomieszczenia w zamku, są oczywiście jeszcze inne, ale nie ma sensu ich tu opisywać. Polecam zakup w kasie broszury z dokładnym opisem za symboliczną złotówkę "Zamek kórnicki i jego wnętrza" (o ile wciąż jest dostępna).
W parku zamienionym na arboretum przez Instytut Dendrologii PAN, którego tradycja eksperymentalnych upraw sięga aż XV wieku, warto zwrócić uwagę na najstarszą aleję lipową z XVII wieku po prawej stronie od zamku. Przy niej stoi XVIII-wieczny pawilon zwany rotundą, dziś budynek Muzeum Dendrologicznego z późniejszą przybudówką postawioną przez Tytusa Działyńskiego przeznaczoną na bibliotekę. Z kolei za jeziorem znajduje się druga aleja lipowa zwana Aleją Generałowej Zamoyskiej.
Planującym odwiedzenie Kórnika doradza się przybycie do arboretum na wiosnę lub jesień, wtedy jest ono najpiękniejsze. Do zwiedzania udostępniana jest także wozownia przy dawnym dziedzińcu, a więc przed wejściem po drugiej stronie ulicy. Nie wiem czy jest warta zobaczenia, ponieważ sam nie zdążyłem do niej wejść...
Przedwojenna pocztówka. Widok od frontu (północy) z dobudówką przy wejściu zwaną Babińcem.
Plan całego założenia. Na czerwono pałac, oficyny i wozownia (po lewej)
Plan parteru zamku. 1 - Sień, 2 - Pokój Władysława Zamoyskiego, 3 - Pokój Generałowej, 4 - Salon, 5 - Salonik, 6 - Czarna Sala, 7 - Jadalnia, 8 - Buduarek, 9 - Pokój Marii Zamoyskiej,
10 - Zakątek myśliwski
Rekonstrukcja zamku średniowiecznego
Rekonstrukcja zamku XVI-wiecznego
Źródło: Zamek kórnicki w średniowieczu i epoce nowożytnej, Alicja Karłowska Kamzowa
| Historia |  |
 ierwotna siedziba rycerska istniała w Kórniku na pewno już w XIV wieku. Nie wiadomo dokładnie czy ufundował ją biskup poznański Mikołaj z Kórnika po połowie tego stulecia czy też nieco później jego najmłodszy brat Wyszota.
Murowany zamek powstał w I poł. XV wieku.
Składał się z muru obwodowego z przynajmniej jedną basztą, potężnym donżonem oraz połączonych trzykondygnacyjnych budynków mieszkalnych od zachodu oraz południowego zachodu. Mniejszy budynek, być może najstarszy dom mieszkalny stał od strony wschodniej. Całość otaczała fosa z mostem zwodzonym od północy.
Panorama Kórnika i Bnina z 1798 r. (obecnie Bnin jest częścią Kórnika). Oznaczono wybrane obiekty: 3 - ratusz w Kórniku, 4 - kościół w Kórniku, 5 - zamek w Kórniku, 6 - ogród, 10 - kościół luterański w Bninie, 11 - kościół katolicki w Bninie, 12 - ratusz w Bninie
Stanisław Górka 1538-92
Budowniczy murowanego zamku kórnickiego studiował na uniwersytecie w saksońskiej Wittenberdze. Nie miał imponującej aparycji - był niskiej postury i garbaty. Być może dlatego lubował się w okazywaniu swej potęgi, bogactwa i władzy otaczając się najliczniejszymi z całej szlachty pocztami dworskimi i wojskowymi.
Posiadał jeden z największych majątków w kraju. Poza 12 miastami i 100 wsiami w Wielkopolsce, także drugie tyle na ziemi chełmskiej.
Mimo, że był luteraninem wspierał nie tylko zbory lutarańskie i kalwińskie ale i kościoły katolickie.
W 1557 r. na czele wspaniale prezentujących sie własnych oddziałów wyruszył do Inflant, które zostały poddane Moskwie przez zakon kawalerów mieczowych. Stanisław walczył z armią Iwana Groźnego w 1565 r.
Podczas I bezkrólewia poparł Henryka Walezego. Z wielkim przepychem gościł go na zamku w Kórniku, a pamiątką wizyty był obraz "francuskiego króla" wiszący w izbie stołowej jeszcze w II poł. XVII wieku. Po ucieczce Walezego, gwałtownie występował przeciw kandydatowi niemieckiemu i poparł Stefana Batorego. Na początku 1575 r. zjawił się w Jędrzejowie, gdzie zebrało się ok. 20 tys przeciwników cesarza Habsburga, zajmując okoliczne wsie w promieniu 5 mil, jednak największy poczet zbrojny miał Stanisław Górka - w sumie 350 kopijników, pancernych, piechurów oraz 6 dział. W tym samym roku strojnie witał króla w Krakowie. W 1576 zdobył zamek w Lanckoronie, zajmowany przez wroga Batorego - Olbrachta Łaskiego. W nagrodę otrzymał funkcję wojewody poznańskiego. Jednak 2 lata później zmienił front i związał się z Habsburgami. W 1579 r. odmówił na sejmie płacenia podatku na wojnę z Moskwą, a 3 lata później sprzeciwiał się reformom królewskim. Mimo to otrzymywał starostwa buskie, kolskie ujskie, wałeckie, gnieźnieńskie. Po śmierci Batorego poparł arycyksięcia Maksymiliana i towarzyszył mu w drodze z Ołomuńca do Krakowa, tym razem z pocztem 1000 zbrojnych i liczną artylerią. Po przegranej bitwie pod Byczyną został uwięziony wraz z arcyksięciem w Krasnymstawie . Zmarł jako ostatni z rodu Górków w Błoniu p. Warszawą, a pochowano go w kościele Kórniku.
|
1364 r. - pierwsza wzmianka o Kórniku jako posiadłości feudalnej Łodziów - protoplastów dwóch możnowładczych rodów: Górków i Opalińskich herbu Łodzia
1426 r. - zachowała się umowa na budowę zamku zawarta między Andrzejem Górką a cieślą Mikołajem z Poznania. Dotyczyła ona m.in. budowy budynków mieszkalnych i nadbudowy bramy. Wtedy nastąpiła więc rozbudowa siedziby kórnickiej na murowany zamek
II poł. XV w. - kanclerz wielki i biskup poznański Uriel Górka założył przy zamku pierwszy ogród włoski i prowadził doświadczenia z uprawą winorośli
II poł. XVI w. - wojewoda poznański Stanisław Górka dokonał całkowitej przebudowy swojej siedziby na zamek renesansowy. Ponieważ wolna przestrzeń była ograniczona fosą, zlikwidowano dziedziniec nakrywając go łamanym dachem i tworząc z poszczególnych skrzydeł zamku jedną zwartą bryłę. W otoczeniu znajdowały się ogrody, las, zwierzyniec i folwark. Ówczesny historyk Stanisław Sarnicki zanotował, że zamek jest ozdobny a jednocześnie obronny
1592 r. - po bezpotomnej śmierci Stanisława Górki, Kórnik przeszedł w ręce jego siostrzeńca - kasztelana santockiego Jana Czarnkowskiego herbu Nałęcz. Od tej pory siedziba kórnicka nie była zamieszkiwana na stałe i stopniowo podupadała
1610 r. - od Andrzeja Czarnkowskiego odkupili miasto Grudzińscy herbu Grzymała.
Zygmunt Grudziński w 1623 r. podejmował za zamku króla Zygmunta II Wazę z królewiczem Władysławem
Litografia z Przyjaciela Ludu nr 20 1835 r.
1653 r. - ówczesna lustracja mówi "zamek nadwątlony i z wierzchu dla pospadania dachówki miejscami podziurawiony znacznie, prędkiej potrzebuje naprawy dla wielkiego porysowania się mocnych i potężnych filarów, przy których most ze zwodem"
1657 r. - Kórnik z zamkiem został zdewastowany podczas potopu szwedzkiego. Stacjonowały tu m.in. wojska brandenburskie
1676 r. - Andrzej Karol Grudziński przekazał miasto siostrzeńcowi Zygmuntowi Działyńskiemu. Ród ten z krótka przerwą dzierżył go przez ponad 200 lat
pocz. XVIII w. - zniszczenia dokonane przez Szwedów
lata 20-te XVIII w. - zamek przejeła Teofila z Działyńskich Szołdrska Potulicka i gruntownie go przebudowała w stylu późnobarokowym. Elewacja północna z bramą zyskała dwa ryzality połączone niższym budynkiem zwieńczonym tarasem. Dawne baszty, zapewne zniszczone przez Szwedów zostały zachowane na poziomie przyziemia i parteru. W otoczeniu zamku postawiono zachowane do dziś 2 barokowe oficyny, a park włoski zamieniono na francuski z wieloma wodotryskami, posągami i ptaszarnią
1790 r. - Teofila zapisała Kórnik swemu synowi z pierwszego małżeństwa Feliksowi Szołdrskiemu
1791 r. - zbudowano trzecią mniejszą od pozostałych oficynę zwaną klaudynówką, ponieważ urodziła się tam Klaudyna z Potockich Działyńska
1796 r. - ten z kolei przekazał go w testamencie swemu krewnemu Wiktorowi Szołdrskiemu, ale zapis unieważniono jako sprzeczny z prawem i majątek kórnicki powrócił do Działyńskich w 1801 r. Spory zaowocowały znacznym zaniedbaniem rezydencji. Stąd zapewne decyzja Ksawerego Działyńskiego, aby wydzierżawić budowlę na magazyny
1826 r. po remoncie wykonanym na zlecenie Justyny z Dzieduszyckich, żony Ksawerego Działyńskiego, zamek przejął Tytus Działyński i rozpoczął starania o jego przebudowę w duchu gotyku angielskiego. Opracowanie projektu zlecił wybitnym architektom: K. F. Schinklowi, H. Marconiemu i A. Coraziemu. Jednak wybuch powstania listopadowego, w którym wziął udział Działyński zahamował prace przy zamku
ok. 1843 r. - małżeństwo Tytusa i Celiny Działyńskich rozpoczęło trwającą blisko 20 lat przebudowę zamku opartą na włąsnej syntezie wszystkich zamówionych projektów, choć najwięcej zaczerpnięto z pracy Schinkla. Budowlę podwyższono o 1 piętro, zwieńczono krenelażem, ozdobiono neogotyckimi wieżyczkami, loggią. Dodano też charakterystyczną ceglaną basztę oraz dobudówkę przed wejściem w elewacji północnej zwaną babińcem.
Przebudowie poddano również wnętrza. Przede wszystkim pomniejszeniu uległa sień, co pozwoliło na utworzenie kilku dodatkowych pomieszczeń. Komnaty zyskały wspaniałe dekoracje: stiuki, intarsje, kasetony, portale. Otoczenie zamku przybrało postać parku krajobrazowego na wzór angielski z wieloma egzotycznymi gatunkami
Całość prac z pobudek patriotycznych zlecono do realizacji polskim budowniczym i rzemieślnikom wykorzystującym miejscowe materiały
Widok zamku na rycinie G. Doblera z przełomu XVIII/XIX wieku
1861 r. - po śmierci Tytusa prace przy zamku kontynuował jego syn Jak Kanty Działyński
1880 r. - Jan zapisał Kórnik rodzeństwu Władysławowi i Marii Zamoyskim, którzy w 1924 r. ofiarowali zamek wraz z całymi zbiorami narodowi polskiemu jako fundację Zakłady Kórnickie
1937 r. - z powodu złego stanu murów rozebrano dobudówkę przed wejściem do zamku zwaną babińcem
lata 1939-45 - podczas wojny Niemcy zamienili zamek na magazyn zbiorów muzealnych rozkradzionych z Poznania. Mimo późniejszego rabunku zbiorów zamkowych większość udało się odzyskać
1947 r. - na zamku przeprowadzono prace konserwacyjne, kontynuowane później z przerwami w latach 1952-64. Nadwątlone z powodu obniżenia poziomu wody w fosie drewniane pale, na których stał zamek, wzmocniono wbijając ośmiometrowej wielkości pale betonowe
1953 r. - po likwidacji fundacji Zakłady Kórnickie, władza przekazała zamek Polskiej Akademii Nauk
21 lutego 1998 r. - zamek był miejscem szczytu tzw. "Trójkąta Weimarskiego". Uczestniczyli w nim prócz tow. Kwaśniewskiego także prezydent Francji – Jacques’a Chirac i Kanclerz Niemiec – Helmut Kohl
Rysunek zamku w XVIII wieku
Źródło: Renesansowe rezydencje w Wielkopolsce, Teresa Jakimowicz, Poznań 1971
Tytus Adam Działyński
Hrabiowski ród Działyńskich wywodził się od Piotra z Działyńca h. Ogończyk żyjącego w XV wieku, a status magnacki zyskał dopiero w I poł. XVIII wieku. Tytus stał się zdecydowaniem najwybitniejszym jego przedstawicielem. Urodził się w Poznaniu w 1796 r. Nauki pobierał w Berlinie, Paryżu i Pradze.
Z domu wyniósł gorący patriotyzm i zamiłowanie do historii. W wieku 20 lat zaczął gromadzić starodruku, archiwalia a następnie różne zabytki. Jeździł w tym celu po całej Europie i korespondował z antykwariuszami. W 1825 ożenił się z Celestyną Zamoyską, a rok później przejął po ojcu majątek kórnicki. Otaczając się pamiątkami z przeszłości, Tytus nie
tylko nie odsunął się od sprawy odzyskania niepodległości, ale czujnie reagował na każdą próbę konspiracji czy zrywu narodowego.
Istnieją przypuszczenia, że brał udział w przygotowaniach do zamachu na cara Mikołaja I w 1829 r. Po wybuchu powstania listopadowego, Działyński rzucił wszystko i przedostał się do Warszawy, zabijając po drodze na granicy strażnika. Z swojej sakwy opłacił powstanie oddziału szwadronu jazdy, w którym sam służył w stopniu podporucznika. Za bohaterstwo w walce odznaczony złotym krzyżem. Po porażce powstania, Rosjanie skazali go zaocznie na karę smierci, a Prusacy zajęli cały majątek. W 1839 r. Tytus uzyskał sądowe uwolnienie jego dóbr i powrócił z emigracji do Wielkopolski. W Kórniku zamieszkał jednak dopiero 3 lata później, Przez cały ten czas nadal skupywał różne starocie, książki i broń. Prowadził szeroką działalność wydawniczą i kulturalną, propagował ogrodnictwo i nowoczesną agrotechnikę, założył Towarzystwo Przemysłowe.
W Kórniku przebudował zamek, utworzył Bibliotekę Kórnicką i założył park dendrologiczny.
W 1848 r. ponownie nie bacząc na konsekwencje wziął udział w postaniu wielkopolskim.
Skazano go za to na kilka miesięcy pobytu w twierdzy poznańskiej.
W 1857 r. był współtwórcą poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk a rok później jego prezesem.
Zmarł na wylew w 1861 r. przekazując majątek swemu jedynowi synowi Janowi Kantemu.
|
Rysunek zamku wg Napoleona Ordy z II poł. XIX wieku. Widok od zachodu
| Legendy | |
 amek posiada swoją Białą Damę. Jest nią duch Teofilii z Działyńskich Szołdrskiej Potulickiej. Arystokratka, która dwukrotnie niezbyt szczęśliwie wychodziła za mąż, włożyła wiele wysiłku i pieniędzy w doprowadzenie rezydencji kórnickiej i jego otoczenia do ponownej świetności.
W legendy pomogły w tym odnalezione skarby rodziny Górków. Jednak złe duchy, które ich strzegły nie pozwoliły po śmierci zaznać jej duszy spokoju i musi nocami błąkać się po zamkowych komnatach...
Przedwojenna pocztówka. Widok od płn.-zach.
Płatny: 13 zł, 7 zł (ulg.), 28 zł bilet rodzinny (dwie osoby dorosłe i dwoje dzieci). Opłata za fotografowanie 10 zł.
Wstęp w godz. 10-17, poza sezonem 10-16. Nieczynne w poniedziałki oraz od poł. grudnia do poł. stycznia.
Arboretum czynne do 9 do 18. Wstęp 6 i 4 zł (ulgowy), 15 zł (rodzinny).
Centralna część woj. wielkopolskiego. 20 km na południowy-wschód od Poznania. Zobacz na mapie.
Dojazd z Poznania jest łatwy, jeżdzą tu autobusy PKS i prywatne busy firmy Kombus. Dojazd pociągiem nie polecany, ponieważ stacja oddalona jest o 5 km.
Jadąc samochodem warto zaparkować przy rynku, bo parking zamkowy kosztuje 10 zł.
| Czas | |
Zwiedzanie wnętrz zamku trwa ok. 1 godz. Odprężający spacer po całym arboretum także ok. 1 godz.
Kórnik - Hotel Ośrodka Sportu i Rekreacji, ul. Leśna 6, tel. (0...61) 817 01 83
Kórnik-Bnin - Ośrodek Wypoczynkowo-Szkoleniowy Błażejewko, tel. (0...61) 817 01 61
Kórnik - Schronisko PTSM, ul. Armii Krajowej 11, tel. (0...61) 817 04 70
Kórnik - Camping, ul. Leśna 6, tel. (0...61) 817 01 83
Gądki - Zajazd Non-Stop, ul. Dworcowa 1, tel. (0...61) 817- 3 00
Czmoniec - Gościniec Marzymięta, tel. (0...78) 428-50-99
Przedwojenna pocztówka. Widok od płd.-zach.
Chyczewska A., Weyman S. - Zamek kórnicki
Dolczewska Barbara - Zamek kórnicki i jego wnętrza
Guerquin Bohdan - Zamki w Polsce
Jakimowicz Teresa - Renesansowe rezydencje w Wielkopolsce
Kaczyńscy Izabela i Tomasz - Polska - najciekawsze zamki
Karłowska Kamzowa Alicja - Zamek kórnicki w średniowieczu i epoce nowożytnej
Kajzer Leszek, Kołodziejski Stanisław, Salm Jan - Leksykon zamków w Polsce
Olejnik Karol - Grody i zamki w Wielkopolsce
Praca zbiorowa - Izabella i Jan Działyńscy - mecenasi kultury
|
|
