akonnicy osiedlili się w Reczu w roku 1237 i wtedy też powstał zamek. Jego historia jest bardzo krótka, bo już w 1269 r. po zaciekłej bitwie został zdobyty i zniszczony przez rycerstwo pomorskie działające przy poparciu księcia Pomorza zachodniego Barnima I. Joannici już nie powrócili do Recza, a okolica przeszła w ręce magrabiów brandenburskich, którzy oddali ją w lenno rodowi Wedlów. W 1285 r. założyli oni nieopodal zamku miasto, a teren zamkowy przekazali cysterkom. Ruiny zamku całkowicie zniknęły przy budowie klasztoru. W 1827 r. również klasztor przestał istnieć.
Klątwa za najazd
Wydarzenia z roku 1269 stały się głośne w Europie i doprowadziły do interwencji papieża. Książe Barnim I i opat cysterski z Kołbacza podburzyli rycerzy do najazdu na dobra joannickie w Reczu. Zostali oni podobnie jak uczestnicy wyprawy, obłożeni klątwą papieską. Rozjemcą w sporze między księciem a zakonem został przez papieża mianowany biskup Ratyzbony. Wysłannicy biskupa wiozący tekst ekskomuniki zostali napadnięci i zaginęli w roku 1271. Całe księstwo zostało za to obłożone kara kościelną - interdyktem (zakaz odprawiania obrzędów i udzielania sakramentów).
|
Wolny
arownia joannitów w Reczu stała na płaskim wzniesieniu pośród mokradeł
na południowy zachód od miasta. Nie wiadomo jak wyglądała. Obecnie teren dawnego zamku wykorzystywany jest pod uprawę.
